Όταν αντελήφθηκα το νόημα του "Κύριος γεννιέσαι δεν γίνεσαι".

Από μικρή είχα την συνήθεια να ακούω και  με τον καιρό να επαληθεύω, αυτά που έλεγαν οι μεγαλύτεροι μου. Αυτοί οι μεγαλύτεροι όμως, που γι αυτούς άκουγα και εγώ τα καλύτερα, ακόμα και απο ανθρώπους που δεν τους γνώριζαν. Περισσότερο απ όλα μου είχε κάνει εντύπωση λοιπόν, που όλοι συμφωνούσαν σε ένα σημείο...ότι μεγαλώνοντας η ανάγκη για ποιοτικούς ανθρώπους γύρω σου αυξάνεται...γι αυτούς τους ανθρώπους που ονομάζονται ...Κύριοι.

 Όταν είσαι νέος παίρνεις τα πράγματα όπως έρχονται, κινείσαι όπως ναναι, φτάνει να ικανοποιείς τις όποιες περιστασιακές σου ανάγκες. Όταν μεγαλώσεις όμως τα πράγματα κυλούν πιο αργά και δεν υπάρχει εύκολη και συνεχής εναλλαγή οπότε νιώθεις πλεον την ανάγκη να κατασταλάξεις εκεί που οι άνθρωποι σε γεμίζουν περισσότερο.

Όλα αυτά τα χρόνια κοίταζα γύρω μου. Η αλήθεια είναι ότι όσο περνούσε ο καιρός η πραγματική ποιότητα εξαφανιζόταν. Έτσι ο  καθένας άρχισε να την αντιλαμβάνεται διαφορετικά γι΄αυτό και οι διάφορες ομάδες άρχισαν να ξεχωρίζουν.

Για κάποιους ποιότητα είναι η ακριβή εξωτερική εμφάνιση...θα δεις ότι πρώτο τους μέλημα, είτε έχουν την οικονομική άνεση είτε όχι, είναι να δείξουν το ρούχο, την τσάντα, το αυτοκίνητο τους και να διαδώσουν την τιμή αγοράς...

Για άλλους ποιότητα είναι η συναναστροφή με άτομα επιτυχημένα μεν επαγγελματικά αλλά που δεν έχουν να παρουσιάσουν τίποτα σε χαρακτήρα...αποτέλεσμα...ξεγελά ο ενας τον άλλον δημιουργώντας την εικόνα του τέλειου, εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλο  και όταν κάποιος απο αυτούς δεν πληρεί πλεον  τα προσόντα τον αφήνουν στα κρυα του λουτρού απο την μια μέρα στην άλλη και προσκολλώνται σε κάποιο άλλον...το συμφέρον πάνω απ όλα...

Για κάποιους άλλους πάλι η ποιότητα μεταφράζεται σε άτομα με τα οποία αρέσκονται στο να κουτσομπολεύουν τους άλλους...θα τους δεις να κάνουν πηγαδάκια και να σιγοψιθυρίζουν χαμογελώντας πονηρά...δες τι ρούχα φοράει αυτή, δες πως μιλά, ξέρεις τι έκανε χτες?...την είδα με την τάδε, στην κηδεία του συγγενή της δεν έκλαιγε ενώ έκλαιγε περισσότερο η άλλη κλπ κλπ...

Είναι και μια άλλη κατηγορία εκ γενετής κακών ανθρώπων που αρέσκονται στο να μπλέκονται παντού, να παίζουν θέατρο, να τους πιστεύουν διάφοροι αδαής, να αλωνίζουν, να εκμεταλλεύονται, να κατηγορούν, να περιγελούν και να πιστεύουν ακόμα και με το ένα πόδι στον τάφο που λέμε, ότι είναι τα επιτυχημένα τζόβενα που έχουν δικαίωμα να συμπεριφέρονται όπως τους βολεύει πατώντας επι πτωμάτων.

Το απόλυτο κενό στις ψυχές των ανθρώπων!!!...Άνθρωποι ανούσιοι, γεμάτοι ανασφάλειες, τοξικοί...που προσπαθούν με κάθε τρόπο να πείσουν τον εαυτό τους πάνω απ όλα, για την ανωτερότητα τους, υποσκάπτοντας η υποτιμώντας τους άλλους με κάθε τρόπο...που όμως βαθιά μέσα τους γνωρίζουν την αλήθεια γι αυτό και η κακία γίνεται ένα μαζί τους.

Μεγάλωσα και τα βλέπω πιο έντονα όλα αυτά. 

Υπάρχουν και οι άλλοι,που μπορεί να μην είναι τοξικοί αλλά καλό θα ήταν να κρατηθείς μακριά τους.

Είναι πολύ καλοί στις θεατρικές παραστάσεις που καταντούν κοροιδία,  του τύπου...Που χάθηκες? Δεν μας παίρνεις ένα τηλέφωνο (Εσύ το τηλέφωνο μου το έχασες?)...Να κανονίσομε για καφέ (στο απώτερο μέλλον)...Πάρε με τηλέφωνο να βρεθούμε (με τα νεα πακέτα της ΣΥΤΑ είναι δωρεάν τα τηλεφωνήματα, μπορείς να πάρεις και εσύ)...Επειδή είμαι πολύ busy πάρε με εσύ να βγούμε (ναι γιατί εγώ είμαι αθκιασερή)...Είχα πολλές εξόδους τους τελευταίους μήνες γιατί δεν με πήρες και εσύ να βγούμε? (γιατί εγώ ας πούμε δεν έχω άλλους φίλους και περίμενα εσένα αγωνιωδώς) κλπ κλπ.

 Έχω μάθει ότι όταν νιώθεις φιλία η συμπάθεια για κάποιον, επιδιώκεις και εσύ ο ίδιος να τον δεις και πάντα μπορείς να βρεις χρόνο για αυτό το άτομο...όλα τα άλλα είναι ανοησίες...η φιλία είναι ιερό πράγμα για μένα... και η φιλία σημμαίνει  ότι υπολογίζω, νιώθω, αγαπώ, σέβομαι και συναναστρέφομαι  τον άνθρωπο και τίποτα άλλο...ποτέ δεν πίστεψα στο απο μακριά και φίλοι...δικαιολογίες για να δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα...είναι όπως την καραμέλα που χρησιμοποιούν κάποιες μητέρες, που επειδή νιώθουν ότι δεν ξοδεύουν αρκετό χρόνο με τα παιδιά τους, λένε οτι ναι μεν δεν ξοδεύομε αρκετό χρόνο αλλά αυτός που ξοδεύομε είναι ποιοτικός...ανοησίες για να απαλύνουν τις τύψεις...

Χάθηκε λοιπόν η ποιότητα..και κυρίως η ποιότητα στις σχέσεις που είναι και η πηγή για μια υγειή κοινωνία... γι αυτό πιστεύω ότι όσο και αν δεν αρέσει σε κάποιους, όπως έλεγε και ένας μεγάλος Ιταλός άνθρωπος της τέχνης  «Κύριος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι»! Και είναι αλήθεια...και για να είμαστε ξεκάθαροι, αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με το όνομα της οικογένειας, ούτε με τα χρήματα, ούτε με τις επαγγελματικές επιτυχίες αλλά ούτε και με τις αποτυχίες.  Το φέρνεις μαζί σου...είναι η αύρα, η ψυχή και το μυαλό σου. Πολύ λίγοι το έχουν και προσωπικά τους θεωρώ τα διαμάντια στον βάλτο της σημερινής εποχής.  

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΦΟΥ - ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ...

Το πιο κάτω χρονικό είναι γραμμένο στα κυπριακά για να μην εκτιθέμεθα στους εκτός Κύπρου φίλους μου.

Λοιπόοονν....Στο μάθημα της υγιεινής στο Πανεπιστήμιο έγραφε ότι οι πιο μολυσμένοι χώροι είναι οι αυλές των νοσοκομείων. Έχουν μικρόβια που τζίνα που θωρείς στο μικροσκόπιο λαλούν... :D 

 Εν που εν είδαν το νοσοκομείο μας!!!...Εμάς εν ορατά με γυμνό μάτι τα μικρόβια...ΜΕΣΑ οι έξω!!!...σπασμένα πλακάκια που σούζουνται, ούλλον τάτσες, με κάτι πράματα πάνω κολλημένα σαν τις πίσσες...τζιαι που γυρόν ολόμαυρα....είδα τζιαι πράματα να περπατούν αλλά εν έμεινα τζιαμέ να ανεβούν πάνω μου...νεκατσιό τζιόλας!!!! Τέλος πάντων ανεβαίνεις στα δωμάτια....εννοείται ότι το πάτωμα εν το ίδιον...τζιαι αντί μυρωδιά φαρμάκων σε υποδέχεται μια μυρωδιά βόθρου...τα κρεβάτια εν η φάση ούλλη....γεμάτα πιτσιλλιές αίματα που προηγούμενους αρρώστους...τα τραπεζούθκια του φαγιού τατσωμένα ...τζιαι τα λουριά που κρέμονται τα τρίγωνα που πιάνουν οι ασθενείς για να υποβοηθηθούν να κάτσουν στο κρεβάτι  εν ολόμαυρα διότι υπολόγισα τα προπολεμικά τζιαι άπλυτα που τότε....τζιαι ακούτε τζιαι το ωραίον...γυρίζω τζιαι θωρώ ένα κρεββάτι που είχε κάτι σίδερα κομμένα τζι τζιαι δα, που για να μεν χτέρνονται οι ασθενείς ετυλίξαν τα με σακκούλες του Ορφανίδη!!!...Πότε έκλεισε ο Ορφανίδης είπαμεν??? Α! Εξήχασα....είχεν τζιαι κάτι δείγματα κοπράνων ενός ασθενή που τα εξαπολίσαν κάμποση ώρα μες τον διάδρομο...ενηξέρω γιατί! Εν τακτική να χονευτούν? εν ντιζάιν του χώρου? Ο Θεός τζιαι η ψυσσιή τους.

Anyway τούτα είδα τζιαι ήθελα να ρωτήσω τα κοπέλια των Υγειονομικών υπηρεσιών...Στις ιδιωτικές επιχειρήσεις κάμνετε έλεγχο και αν λείπει μια γωνιά που το μαρμαράκι κάμνετε το θέμα...μες τον βόθρο που ονομάζεται νοσοκομείο θωρείτε τα ούλλα καλά όξα παίζει κάτι άλλο?? Εγώ πάντως επήα σπίτι και εβούττησα μες το ντεττόλ και ελπίζω να  επιζήσω. Η γνωμάτευση για την καθαριότητα? Επιεικώς ελεεινοί!!!

Τζιαι πάμεν πάρακατω...επείγον περιστατικό...έρκεται κάποιαν ώρα η ambulance…πάμεν πρώτες βοήθειες τζιαι καθίσκουν μας στο wait μες τον διάδρομο...ΔΥΟ ΩΡΕΣ!!!!... να αδειάσει δωμάτιο στις πρώτες βοήθειες...ένα που τα πέντε!!!!!!Εν μπορώ να πω ότι είχεν πολλήν δουλειά αλλά τέλος πάντων βάλλουν μας μες το δωμάτιο τζιαι μεινίσκω εγώ τζιαμέ...τζιαι κολλά μου μια νοσοκόμα!!! Διότι οι δκυο ώρες εγίναν τρεις τζιαι τέσσερεις τζιαι πέντε τζιαι έξη τζιαι εγώ εστέκουμουν γιατί εν ήσσιεν καρέκλα, τζιαι επειδή ήμουν τζιαι νηστική (ήπια ενα νέσκαφε το πρωί τζιαι υπολόγιζα να φάω το μεσημέρι αλλά εν επρόλαβα τζιαι εφτάσαμεν τις 6 το βράδυ) άρκεψα να ζαλίζομαι, οπότε επερπατούσα να ταράξει λλιον το αίμα, μες το δωμάτιουι...το δωματιούι εν ανοιχτό που πίσω τζιαι που μπροστά...μόλις εφκήκα λλιον της κουρτίνας που πίσω λαλεί μου η νοσοκόμα απαγορεύεται!!!...φκαίνω λλιον που μπροστά πάλε φωνάζει μου απαγορεύεται!!!...εγκλωβίστηκα μες το δωματιούι ...έπρεπε να κάμω τον Χάρρυ Πόττερ για να πάω στο ρεσέπτιον. Αγχώθηκα λλίον αλλά λαλώ εννά τα καταφέρω να διαχτινιστώ κάποια στιγμή. Τέλος πάντων αποφασίζουν να μας πάρουν σε κάποιο όροφο....εν θα πω που να μεν μου κινάτε αγωγές τζιόλας...σαν ήταν να με δολοφονήσετε να φκείτε τζιαι πουπάνω. Πάμεν που λαλείτε τζιαι surprise!!!! Εβάλαν μας στο μοναδικό κρεβάτι που εν ήσσιεν καρέκλα δίπλα να κάτσω. Πάω τζιαι ζητώ που ένα βουβαλόπαιδο που ήταν τζιαμέ καρέκλα τζιαι λαλεί μου να περιμένεις...λαλώ του πληζ εν σώννω άλλο στέκομαι 6 ώρες νηστιτζή που το πρωί ...αγριεύκει μου τζιαι λαλεί μου εν με κόφτει!!!! Σηκώννεται μια νοσοκόμα τζιαι λαλεί τους ελάτε να με βοηθήσετε να πάρομε την πολυθρόνα...εν ταράσσει κανένας που τους 4 που ήταν τζιαμέ τζιαι πολοάται και ένα άλλο βουβαλόπαιδο τζιαι λαλεί της ήντα που φύρτηκες να της πάρεις καρέκλα...Τι εν τούτοι είπαμεν??? Νοσοκόμοι ημίσσιη μου??? Κοπελλούθκια που τους εγόρασε  το κόμμα ένα δίπλωμα τζιαι έμπηξεν τους τζιμέσα τζιαι τίποτα άλλο...εκούρασα σας?...ήσσιεν τζιαι συνέχεια...χαχαχα!!! Το βουβαλόπαιδο νο 2 αγκρίστηκε γιατί να φέρει η άλλη την πολυθρόνα τζιαι ήρτεν τζιαι εφώναζεν που τον θάλαμο για να ακούσει δήθεν το βουβαλόπαιδο νο1 (αλλά ήταν για να με απειλήσει εμένα) ότι εν έπρεπε να μας φέρουν δαμέ τζιαι κάτι βλακείες που εκατάλαβα ότι εν ήξερεν να δκιαβάζει ούτε τα basics στις αναλύσεις....ανάθεμα το κόμμα σου ρε κοπελλούι...να δούμεν πόσους εστείλαν έτσι!!. Anyway έγραψα τον τζιαι anyway ευτυχώς ετέλειωσεν η βάρδια τους τζιαι ήρταν άλλοι που καταλάβεις ότι ξέρουν πέντε πράματα.  Τούτα εγινήκαν το Σαββάτο. Την Κυριακή άλλη φάση...Έπρεπε να περάσει ο γιατρός να δούμεν αν θα φκούμεν...επεριμέναμε που τες 9 ήρτεν η ώρα 3...δικαιολογία??? Ένας γιατρός φακκά γυρούς… γιατί εν Κυριακή!!! Conclusion…μεν αρρωστάτε Κυριακές, γιορτές κλπ γιατί εβάψατε την!!!...Ρωτώ τωρά εγώ...τούτοι οι γιατροί εν δίνουν έναν όρκο??? Οι α???

Anyway εμείναμεν μέσα πάλε... Έρχεται αισίως η Δευτέρα...πιάννομεν εξιτήριο....ο ασθενής πρέπει να πάει πίσω σπίτι με ambulance…ημίσσιη μου εκάμαν μιαν υπηρεσία με κέντρο την Λευκωσία που εν τζίνοι που κάμνουν τα προγράμματα των ambulances…να εσσιη πόξω που το νοσοκομείο τζιαι να μεν μπορούν να σε πάρουν γιατί περιμένουν οδηγίες που τους Λευκωσιάτες που πέρκει να επήαν Αγία Νάπα τόσες ώρες!!!...ΑΛΛΕΣ 6 ώρες για να φκεις....!!!!

Ππέφτεις η  οι στα ναρκωτικά???

Ερωτήσεις προς ανώτερες δυνάμεις.

1)      Κύριοι της Επιτροπής Δημοσίας Υπηρεσίας...τούτοι οι Homo Sapiens που προσλαμβάνετε δεν περνούν από εξετάσεις κλπ? Ποια είναι τα προσόντα τους? Θέλομε διαφάνεια διότι απ ότι φαίνεται οι περισσότεροι δεν έχουν καν δίπλωμα.

2)      Κύριοι της κυβέρνησης...που προσβλέπει η ανακύκλωση αυτών των  Homo Sapiens στην δημόσια υπηρεσία και ειδικά στα νοσοκομεία? Στην καταστροφή του κράτους και στην εξολόθρευση του πληθυσμού?

3)      Κύριοι των κομμάτων νομίζετε ότι εμάς που πληρώνομε τους μισθούς των Homo Sapiens ψηφοφόρων σας μας ενδιαφέρουν οι ψήφοι σας? Οι περισσότεροι μόνο για λίπασμα κάνουν διότι στην τελική πληρώνομε τους δολοφόνους μας.

4)      Ότι φέρετε ηθική ευθύνη για κάθε δολοφονία που γίνεται στα νοσοκομεία το αντιλαμβάνεστε η πέρα βρέχει????

Anyway το κλείνω εδώ

Θένκιου και σόρρυ για τα λάθη στα κυπριακά δεν τα διδάχτηκα στο σχολείο όπως ούτε και εσείς άλλωστε.....Α! και η χρήση ξένων γλωσσών στο κείμενο έγινε γιατί κόλλησα που το νοσοκομείο που μιλούν ότι νάναι και η συνεννόηση καταλήγει στο από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα.

Υ.Γ. Τους άντρες δήθεν νοσοκόμους να τους σείρετε να πάσιν. Εν κάμνουν για την δουλειά. Εκτός που παίζουν πελλόν για να περνά η ώρα, εν ακούεις τίποτα άλλο που να μιλούν στους ασθενείς με το ‘θκειέ’ , το 'γέρο', το ‘κοτζιάκαρη’ και το ‘ρα’. Εν τούτοι με τα διπλώματα που λέγαμε....χαχαχα!!!

ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ - Οι Αγίες Ζηναίδα και Φιλονίλλα.

                                                     

Οι αγίες Ζηναίδα και Φιλονίλλα ήταν ανάμεσα στις πρώτες αγίες της Εκκλησίας μας.

Κατάγονταν από την Ταρσό της Κιλικίας και ήταν συγγενείς του Απόστολου Παύλου.

Προέρχονταν από πλούσια και ευκατάστατη οικογένεια γι’ αυτό και μπόρεσαν να μάθουν την Ιατρική Τέχνη και Επιστήμη.

Αφού έγιναν χριστιανές και μελέτησαν το Ευαγγέλιο αποφάσισαν να αφοσιωθούν στο κήρυγμα του και να κηρύξουν στα μέρη όπου κήρυξε και ο Απόστολος Παύλος.

Εκεί εξασκούσαν και το επάγγελμα της Ιατρικής αφιλοκερδώς ενώ ταυτόχρονα κήρυσσαν και το Ευαγγέλιο. Έτσι έγιναν θεραπεύτριες της ψυχής και του σώματος των ανθρώπων.

Επέστρεψαν στην Πάφο και συγκεκριμένα στην Κισσόνεργα όπου έστησαν το ιεραποστολικό τους ορμητήριο.

Η παράδοση λέει ότι ζούσαν σε μια σπηλιά όπου δέχονταν ασθενείς, κυρίως γυναίκες, και τις οποίες κατηχούσαν στον Χριστιανισμό.

Έτσι οι τάξεις των χριστιανών πλήθαιναν και η κοινωνία άρχισε να παίρνει χριστιανική όψη.

Οι άσχημες συνθήκες που ζούσαν όμως επηρέασαν την υγεία τους και έτσι πρώτη η Ζηναίδα και αργότερα η Φιλονίλλα παρέδωσαν την ψυχή τους στον Χριστό που τόσο αγάπησαν.

Στον τόπο που τάφηκαν, στην Κισσόνεργα, κτίστηκε αργότερα εκκλησία στο όνομα τους. Ερείπια του ναού υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Εκεί, στις 11 Οκτωβρίου τελείται και σήμερα Θεία Λειτουργία στην μνήμη των αγίων αδελφών.

Θεωρούνται θεραπεύτριες διαφόρων ασθενειών και ιδιαίτερα των αιμορραγιών στις γυναίκες. 

Παλαίπαφος (Κούκλια): Ιερό Αφροδίτης.

Το ιερό της Αφροδίτης βρίσκεται στο χωριό Κούκλια, 14 km ανατολικά της Πάφου, παραπλεύρως της οδού Λεμεσού-Πάφου.

Η Παλαίπαφος, που σημαίνει παλιά Πάφος, ήταν ένα από τα πιο τιμημένα προσκυνηματικά κέντρα του αρχαίου ελληνικού κόσμου και, κάποτε, πόλη-βασίλειο της Κύπρου. Εκεί έστεκε το περίφημο ιερό της Αφροδίτης, τα αρχαιότερα ερείπια του οποίου χρονολογούνται από το 12ο αιώνα π.Χ.

Ο Παυσανίας μας παραδίδει πως ο ναός της Αφροδίτης κτίστηκε από τον Αρκάδα βασιλιά της Τεγέας Αγαπήνωρα, τον οποίο παρέσυρε η καταιγίδα στις ακτές της Κύπρου καθώς επέστρεφε από την Τροία. Άλλος μύθος αποδίδει την ίδρυση του ιερού στον φημισμένο για τα πλούτη του και πρώτο ιερέα το μυθικό Κύπριο βασιλιά Κινύρα, πατέρα του Άδωνη.

 Οι δύο εκδοχές περιέχουν έναν πυρήνα ιστορικής αλήθειας που αποδεικνύεται από τα ανασκαφικά δεδομένα: την ύπαρξη ενός οικισμού της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, πριν την έλευση των Αχαιών, οι οποίοι με την άφιξή τους υιοθέτησαν την τοπική θεά της γονιμότητας.

Το Ιερό της Αφροδίτης ήταν ένα από τα σημαντικότερα και πιο ξακουστά θρησκευτικά κέντρα του αρχαίου κόσμου. Τα κατάλοιπα του Ιερού περιλαμβάνουν δύο ομάδες κτηρίων. Στα νότια σώζεται το αρχαιότερο ιερό, το Ιερό Ι, που χρονολογείται γύρω στα τέλη της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Αποτελείται από μια υπαίθρια αυλή (το τέμενος), που ήταν περίκλειστη με μεγαλιθικούς τοίχους, και μια στοά στο κέντρο της οποίας φυλασσόταν ο κωνικός βαίτυλος, σύμβολο της δύναμης της Μεγάλης Θεάς. Σημειώνεται ότι η λατρεία της Θεάς στην Παλαίπαφο ήταν ανεικονική. Ο λατρευτικός βαίτυλος διατηρήθηκε και στο ρωμαϊκό Ιερό ΙΙ, που οικοδομήθηκε στα βόρεια του προηγούμενου και χρονολογείται στα τέλη του 1ου αιώνα ή στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. Το Ιερό ΙΙ περιλαμβάνει μια εσωτερική υπαίθρια αυλή (το τέμενος), που πλαισιώνεται στη νότια, ανατολική και βόρεια πλευρά της από καλυμμένες στοές.

Οι προσφορές προς τη Θεά ήταν μόνο θυμιάματος, αρωμάτων και πυρός και όχι αίματος με θυσίες ζώων. Μέρος των ιεροτελεστιών αποτελούσε και η ιερή πορνεία, η εκπόρνευση δηλαδή των γυναικών πριν από τον γάμο.

Από τις αρχές της γεωμετρικής περιόδου μέχρι το τέλος της κλασσικής περιόδου η Παλαίπαφος παρέμεινε το μεγαλύτερο αστικό και θρησκευτικό κέντρο της δυτικής Κύπρου. Όταν ο τελευταίος βασιλιάς της Παλαιπάφου, Νικοκλής, μετέφερε στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. την έδρα του στη Νέα Πάφο, η πόλη διατήρησε την σπουδαιότητά της χάρη στη λατρεία της Αφροδίτης. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο το ιερό έγινε το κέντρο του «Κοινού των Κυπρίων» που καταγινόταν με θρησκευτικά ζητήματα και τη λατρεία του ρωμαίου αυτοκράτορα, ενώ παράλληλα είχε τον έλεγχο της κοπής χάλκινων νομισμάτων στο νησί. Οι θρησκευτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες στο ιερό της Παλαιπάφου διακόπηκαν τον 4ο αιώνα μ.Χ., με τη διάδοση του χριστιανισμού στο νησί. Έτσι το Ιερό άρχισε να παρακμάζει μέχρι που το 391 μ.Χ. ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α ́ έθεσε εκτός νόμου όλες τις παγανιστικές θρησκείες.

Τα βραβεία Νόμπελ και ο Ιδρυτής τους.

 Τα βραβεία Νόμπελ είναι αναμφισβήτητα η ανώτατη διάκριση που υπάρχει ανά το παγκόσμιο στους τομείς της Φυσικής, της Χημείας, της Φυσιολογίας η Ιατρικής, της Λογοτεχνίας, της Ειρήνης και των Οικονομικών Επιστημών. Το τελευταίο βραβείο ιδρύθηκε από την Τράπεζα της Σουηδίας στην μνήμη του Άλφρεντ Νόμπελ το 1968 ενώ τα υπόλοιπα ιδρύθηκαν από τον ίδιο τον Άλφρεντ Νόμπελ το 1895, ενώ απονεμήθηκαν για πρώτη φορά το 1901.

Όλα τα βραβεία απονέμονται στην Στοκχόλμη της Σουηδίας εκτός από το Νόμπελ Ειρήνης το οποίο απονέμεται στο Όσλο της Νορβηγίας.

Αναλυτικά, η Σουηδική Βασιλική Ακαδημία των Επιστημών απονέμει το βραβείο Νόμπελ Χημείας, το βραβείο Νόμπελ Φυσικής και το βραβείο Νόμπελ στις Οικονομικές Επιστήμες. Η συνέλευση Νόμπελ στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα απονέμει το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας η Ιατρικής και η Σουηδική Ακαδημία χορηγεί το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται από την Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ.

Ο κάθε Νομπελίστας λαμβάνει ένα χρυσό μετάλλιο με ανάγλυφη την μορφή του Άλφρεντ Νόμπελ από την μια μεριά και με ένα μοναδικό ανάγλυφο από την άλλη μεριά για κάθε βραβείο ξεχωριστά. Λαμβάνει επίσης ένα δίπλωμα το οποίο συνοδεύεται από μια ζωγραφιά επίσης μοναδική για κάθε βραβείο ξεχωριστά, την οποία δημιουργεί ένας καλλιτέχνης ο οποίος επιλέγεται από την Επιτροπή των Βραβείων Νόμπελ, τοποθετημένα σε ειδική δερματόδετη θήκη.

Τέλος στον κάθε Νομπελίστα αναλογεί ισότιμο χρηματικό ποσόν το οποίο αποφασίζεται από το Ίδρυμα Νόμπελ.

Το βραβείο Νόμπελ δεν μπορεί να μοιραστεί σε περισσότερα από τρία άτομα και δεν απονέμεται μετά θάνατον.

Οι ανακοινώσεις για τις απονομές των βραβείων Νόμπελ γίνονται τον μήνα Οκτώβριο, μήνα γέννησης του Άλφρεντ Νόμπελ, ενώ η τελετή απονομής των βραβείων γίνεται στις 10 Δεκεμβρίου επέτειο του θανάτου του Άλφρεντ Νόμπελ.

Ποιος ήταν όμως ο Ιδρυτής των βραβείων αυτών;

Ο Άλφρεντ Νόμπελ γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου του 1833 στην Σουηδία. Ο πατέρας του Εμμανουήλ Νόμπελ ήταν μηχανικός και εφευρέτης. Όταν η κατασκευαστική του εταιρεία κήρυξε πτώχευση αναγκάστηκε να φύγει από την Σουηδία για να μπορέσει να ξεκινήσει μια καινούρια επιχείρηση. Η μητέρα του Αντριέτ άνοιξε τότε ένα μπακάλικο για να συντηρήσει την οικογένεια. Στη Ρωσία όπου κατέληξε ο Εμμανουήλ Νόμπελ συνεργάστηκε με τον στρατό και εφευρίσκοντας την θαλάσσια νάρκη έπεισε τον Τσάρο να την χρησιμοποιήσει εναντίον των εχθρών. Έχοντας πλέον γίνει ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, το 1842, φέρνει στην Ρωσία και την οικογένεια του όπου οι γιοι του παίρνουν μιας πρώτης τάξεως μόρφωση στις επιστήμες, στις γλώσσες και την λογοτεχνία. Μέχρι την ηλικία των 17 χρονών ο Νόμπελ μιλούσε άπταιστα Σουηδικά, Ρωσικά, Γαλλικά, Αγγλικά και Γερμανικά. Λόγω του ενδιαφέροντος του για την Ποίηση, ο πατέρας του στην προσπάθεια του να τον φέρει πιο κοντά στις επιχειρήσεις του τον στέλλει εξωτερικό για να διευρύνει τις γνώσεις του σαν χημικός μηχανικός. Ο Νόμπελ καταλήγει στο Παρίσι και δουλεύει κοντά στον διάσημο καθηγητή Τ. Τζ. Πελούζ. Εκεί γνωρίζει ένα νέο χημικό τον Ασκάνιο Σομπρέρο ο οποίος έχει ανακαλύψει σε υγρή μορφή την νιτρογλυκερίνη, η οποία όμως σε εκείνη την μορφή ήταν επικίνδυνα εκρηκτική. Ο Νόμπελ δείχνει πολλή ενδιαφέρον για την νιτρογλυκερίνη σαν εκρηκτικό στις κατεδαφίσεις. Μάλιστα όταν του ζητήθηκε να επιστρέψει στην οικογενειακή επιχείρηση το 1852, συνέχισε τα πειράματα με τον πατέρα του προσπαθώντας να εξελίξει την μορφή της νιτρογλυκερίνης και να την εφαρμόσει για βιομηχανικούς σκοπούς.

Με το τέλος του πολέμου και την χρεοκοπία της επιχείρησης του πατέρα του επιστρέφει μαζί του και με ένα από τα αδέλφια του στην Σουηδία, ενώ τα άλλα δυο του αδέλφια παραμένουν στην Ρωσία και καταφέρνουν να μπουν στην βιομηχανία πετρελαίου και να γίνουν πολύ γνωστοί και πλούσιοι την εποχή εκείνη.

Μετά την επιστροφή του στη Σουηδία, το 1869, ο Νόμπελ αφιερώνεται στα πειράματα νιτρογλυκερίνης. Σε κάποιο απ’ αυτά σκοτώνεται ο αδελφός του. Ο Νόμπελ επιμένει και καταφέρνει τελικά να αλλάξει την μορφή της νιτρογλυκερίνης και να δημιουργήσει τον δυναμίτη.

Εξάγει δυναμίτη σε πολλές χώρες και δημιουργεί εργοστάσια σε 90 διαφορετικούς χώρους σε περισσότερες από 20 χώρες.

Συναναστρέφεται με επώνυμους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών. Ο ίδιος ο Βίκτωρ Ουγκώ αναφέρθηκε σ’ αυτόν ως τον «Πλουσιότερο απατεώνα της Ευρώπης». Εργαζόταν στα διάφορα εργαστήρια του ανά την Ευρώπη και  

εφευρέσεις του εκτός από τον δυναμίτη είναι και το συνθετικό δέρμα, το τεχνητό ασήμι και πολλές άλλες. Μέχρι τον θάνατο του είχε 355 διπλώματα ευρυσιτεχνίας.

Κάνει έντονη και απαιτητική ζωή και στα 43 του νιώθει ήδη πολύ κουρασμένος οπότε προσλαμβάνει για ιδιαιτέρα γραμματέα του την Κόμισσα Μπέρθα Κίνσκυ, η οποία όμως, σύντομα αποφασίζει να επιστρέψει στην Αυστρία για να παντρευτεί τον Κόμη  Άρθουρ Φον Σάτνερ. Οι δυο τους όμως παραμένουν φίλοι και διατηρούν αλληλογραφία. Η Μπέρθα Φον Σάτνερ γίνεται πρωτοστάτης του Κινήματος για την Ειρήνη και επηρεάζει με τις απόψεις της τον Νόμπελ ο οποίος ασχολείται με την βιομηχανία όπλων. Γι αυτό και πιστεύεται ότι θέλησε στη διαθήκη του να δημιουργήσει και το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Χρόνια μετά τον θάνατο του, το 1905, το βραβείο αυτό θα απονεμηθεί στην ίδια την Μπέρθα Φον Σάτνερ.

 Εκτός από το ενδιαφέρον του για θέματα ειρήνης και τις ικανότητες του σαν επιστήμονας και επιχειρηματίας, ο Άλφρεντ Νόμπελ ήταν λάτρης της λογοτεχνίας και έγραψε και ο ίδιος του ποίηση και δράμα. Θεωρείται ότι η προσωπική του βιβλιοθήκη είναι η πιο πλούσια σε βιβλία και η πιο ακριβή λόγω των χειρογράφων και των σπανίου δέρματος βιβλιοδεσιών, που υπάρχει.

Γι’ αυτό πιστεύεται ότι όλα τα βραβεία που θεσμοθέτησε ήταν η επέκταση των τομέων που τον ενδιέφεραν όταν ήταν εν ζωή.

Μέχρι σήμερα οι επιχειρήσεις του παίζουν σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια οικονομία. Μερικές απ’ αυτές είναι:  Imperial Chemical Industries – Great Britain, Societe Centrale de Dynamite – France, Dyno Industries – Norway etc.

Ο Άλφρεντ Νόμπελ πέθανε στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας όπου ζούσε τα τελευταία του χρόνια, στις 10 Δεκεμβρίου του 1896. Είχε επιλέξει δυο έμπιστους νεαρούς μηχανικούς, τον Ragnar Sohlman και Rudolf Lilljequist, οι οποίοι θα εκτελούσαν κατά γράμμα την διαθήκη του. Όταν ανοίχτηκε η διαθήκη υπήρξαν πολλές αντιδράσεις από τους συγγενείς και τις αρχές διαφόρων χωρών όπου διατηρούσε επιχειρήσεις γιατί τα χρήματα και όλη η ακίνητη περιουσία θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν για τα βραβεία που άφησε εντολή να θεσμοθετηθούν. Τα βραβεία Νόμπελ. Οι δυο νεαροί είχαν την ευθύνη να δημιουργήσουν το Nobel Foundation το οποίο θα διαχειριζόταν όλη την περιουσία του Άλφρεντ Νόμπελ και να συντονίσουν όλη την απαιτούμενη εργασία για την συνεργασία  μέσω των διαφόρων Ιδρυμάτων, για την απονομή των βραβείων Νόμπελ. Βλέποντας ότι ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας βρισκόταν σε διάφορες χώρες οι διαχειριστές αποφάσισαν να μεταφέρουν όσα περιουσιακά στοιχεία μπορούσαν στην Σουηδία. Ειδικά στην Γαλλία όπου έζησε τα περισσότερα του χρόνια ο Νόμπελ, φοβόντουσαν ότι οι αρχές θα αρνιόνταν και θα εμπόδιζαν την μεταφορά των περιουσιακών στοιχείων του Νόμπελ εκτός Γαλλίας και ότι θα ζητούσαν μερίδιο. Έτσι αποφάσισαν να πάνε με άλογα και άμαξα και να μαζέψουν απλά από όλες τις Τράπεζες του Παρισιού αθόρυβα, όλες τις μετοχές, χρεόγραφα κλπ που ανήκαν στον Νόμπελ. Μετά τα πακέταραν σε βαλίτσα και τα έστειλαν σιδηροδρομικώς στην Σουηδία.

Ο  Ragnar Sohlman  έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στην εκτέλεση της διαθήκης του Νόμπελ. Δούλεψε αργότερα, από το 1899-1919, σε διευθυντική θέση, σε μια από τις εταιρείες του Νόμπελ στην Σουηδία και διετέλεσε το 1929-1949, Εκτελεστικός Διευθυντής του Nobel Foundation.  

 

Αμαλία Πικρίδου Λούκα

Εκδότρια - Συγγραφέας

Στο περιοδικό Διόραμα το άρθρο μου "Τα βραβεία Νόμπελ και ο Ιδρυτής τους".

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του περιοδικού Διόραμα (Νοε.-Δεκ. 2016, αρ. 09).
Στο τεύχος περιλαμβάνεται άρθρο μου με τίτλο "Τα βραβεία Νόμπελ και ο Ιδρυτής τους".
Η απονομή των βραβείων Νόμπελ έγινε στις 10 Δεκεμβρίου 2016.

Το ιερό της Αφροδίτης - Πάφος

Το ιερό της Αφροδίτης βρίσκεται στο χωριό Κούκλια, 14 km ανατολικά της Πάφου, παραπλεύρως της οδού Λεμεσού-Πάφου.

Η Παλαίπαφος, που σημαίνει παλιά Πάφος, ήταν ένα από τα πιο τιμημένα προσκυνηματικά κέντρα του αρχαίου ελληνικού κόσμου και, κάποτε, πόλη-βασίλειο της Κύπρου. Εκεί έστεκε το περίφημο ιερό της Αφροδίτης, τα αρχαιότερα ερείπια του οποίου χρονολογούνται από το 12ο αιώνα π.Χ.

Ο Παυσανίας μας παραδίδει πως ο ναός της Αφροδίτης κτίστηκε από τον Αρκάδα βασιλιά της Τεγέας Αγαπήνωρα, τον οποίο παρέσυρε η καταιγίδα στις ακτές της Κύπρου καθώς επέστρεφε από την Τροία. Άλλος μύθος αποδίδει την ίδρυση του ιερού στον φημισμένο για τα πλούτη του και πρώτο ιερέα το μυθικό Κύπριο βασιλιά Κινύρα, πατέρα του Άδωνη.

 Οι δύο εκδοχές περιέχουν έναν πυρήνα ιστορικής αλήθειας που αποδεικνύεται από τα ανασκαφικά δεδομένα: την ύπαρξη ενός οικισμού της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, πριν την έλευση των Αχαιών, οι οποίοι με την άφιξή τους υιοθέτησαν την τοπική θεά της γονιμότητας.

Το Ιερό της Αφροδίτης ήταν ένα από τα σημαντικότερα και πιο ξακουστά θρησκευτικά κέντρα του αρχαίου κόσμου. Τα κατάλοιπα του Ιερού περιλαμβάνουν δύο ομάδες κτηρίων. Στα νότια σώζεται το αρχαιότερο ιερό, το Ιερό Ι, που χρονολογείται γύρω στα τέλη της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Αποτελείται από μια υπαίθρια αυλή (το τέμενος), που ήταν περίκλειστη με μεγαλιθικούς τοίχους, και μια στοά στο κέντρο της οποίας φυλασσόταν ο κωνικός βαίτυλος, σύμβολο της δύναμης της Μεγάλης Θεάς. Σημειώνεται ότι η λατρεία της Θεάς στην Παλαίπαφο ήταν ανεικονική. Ο λατρευτικός βαίτυλος διατηρήθηκε και στο ρωμαϊκό Ιερό ΙΙ, που οικοδομήθηκε στα βόρεια του προηγούμενου και χρονολογείται στα τέλη του 1ου αιώνα ή στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. Το Ιερό ΙΙ περιλαμβάνει μια εσωτερική υπαίθρια αυλή (το τέμενος), που πλαισιώνεται στη νότια, ανατολική και βόρεια πλευρά της από καλυμμένες στοές.

Οι προσφορές προς τη Θεά ήταν μόνο θυμιάματος, αρωμάτων και πυρός και όχι αίματος με θυσίες ζώων. Μέρος των ιεροτελεστιών αποτελούσε και η ιερή πορνεία, η εκπόρνευση δηλαδή των γυναικών πριν από τον γάμο.

Από τις αρχές της γεωμετρικής περιόδου μέχρι το τέλος της κλασσικής περιόδου η Παλαίπαφος παρέμεινε το μεγαλύτερο αστικό και θρησκευτικό κέντρο της δυτικής Κύπρου. Όταν ο τελευταίος βασιλιάς της Παλαιπάφου, Νικοκλής, μετέφερε στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. την έδρα του στη Νέα Πάφο, η πόλη διατήρησε την σπουδαιότητά της χάρη στη λατρεία της Αφροδίτης. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο το ιερό έγινε το κέντρο του «Κοινού των Κυπρίων» που καταγινόταν με θρησκευτικά ζητήματα και τη λατρεία του ρωμαίου αυτοκράτορα, ενώ παράλληλα είχε τον έλεγχο της κοπής χάλκινων νομισμάτων στο νησί. Οι θρησκευτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες στο ιερό της Παλαιπάφου διακόπηκαν τον 4ο αιώνα μ.Χ., με τη διάδοση του χριστιανισμού στο νησί. Έτσι το Ιερό άρχισε να παρακμάζει μέχρι που το 391 μ.Χ. ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α ́ έθεσε εκτός νόμου όλες τις παγανιστικές θρησκείες.

ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ "Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΟΘΕΛΛΟΥ" - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ.

                                      Ο Πύργος του Οθέλλου.

Η ονομασία του Πύργου οφείλεται στο θεατρικό έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ «Οθέλλος», στο οποίο ο συγγραφέας αναφέρεται σε μια πόλη της Κύπρου που  πιστεύεται ότι είναι η Αμμόχωστος.

Σύμφωνα με το έργο, ο Οθέλλος ήταν Μαυριτανός στρατηγός της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. Στάλθηκε στην Κύπρο για να πολεμήσει τους Τούρκους επειδή παντρεύτηκε κρυφά την Δυσδαιμόνα,  χωρίς την συναίνεση του πατέρα της Βραβάντιου. Στην ιστορία ο Ιάγος, ένας στρατιώτης, βλέποντας ότι ο Οθέλλος προάγει τον Κάσσιο αντί αυτού, αποφασίζει  να τον εκδικηθεί. Προσπαθεί μέσον του Ροδρίγο που είναι ερωτευμένος με την Δυσδαιμόνα να την παρασύρει αλλά αυτή δεν ανταποκρίνεται. Τότε χρησιμοποιώντας ένα μαντηλάκι της πείθει τον Οθέλλο ότι η γυναίκα του είναι ερωτευμένη με τον Κάσσιο. Ο Οθέλλος σε μια κρίση ζήλιας την σκοτώνει. Τότε η Αιμιλία, γυναίκα του Ιάγου, που τον ακολούθησε στο ταξίδι στην Κύπρο όπως και η Δυσδαιμόνα τον Οθέλλο του αποκαλύπτει πριν την σκοτώσει ο άντρας της, ότι η Δυσδαιμόνα δεν τον απάτησε ποτέ και ότι όλο αυτό ήταν σχέδιο του Ιάγου. Τότε ο Οθέλλος απελπισμένος αυτοκτονεί.

Ο πύργος του Οθέλλου αποτελεί τμήμα των οχυρώσεων του κάστρου της Αμμοχώστου. Είναι ένα τετράγωνο κτίσμα, με τέσσερις κυκλικούς πύργους στις γωνίες του και ξεχωριστή τάφρο, απομονωμένο από τις υπόλοιπες οχυρώσεις.

 Αρχικά ήταν διώροφος αλλά ο δεύτερος όροφος αφαιρέθηκε το 1492. Πάνω από την πύλη υπάρχει εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα με τον Ενετικό φτερωτό λέοντα του Αγίου Μάρκου και την επιγραφή «Nicolo Foscarini, ο Ενετός στρατηγός». Στην κύρια του αίθουσα σώζονται τα οικόσημα του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ. Κατά την Φραγκοκρατία, εκεί δενόταν η μια άκρη της αλυσίδας που έκλεινε την είσοδο του εσωτερικού λιμανιού της πόλης.

Το κάστρο της Αμμοχώστου του οποίου ο Πύργος του Οθέλλου αποτελεί μια από τις οχυρώσεις, είναι άγνωστο πότε χτίστηκε. Στην Βυζαντινή εποχή, εκεί, υπήρχε ένας πύργος που στα χρόνια των Λουζιτιανών Ηγεμόνων επεκτάθηκε. Στην σημερινή του μορφή έφτασε από τους Ενετούς. Τα τείχη του κάστρου έχουν μήκος 3,5 χιλιόμετρα, πάχος 4 μέτρα και ύψος 10 μέτρα.. Το κάστρο έχει 3 προμαχώνες, του Τοξότη, με ύψος 36 πόδια, του Μαρτινέγκο και του Ναύσταθμου. Έχει δύο πύλες, την πύλη της ξηράς και την θαλάσσια πύλη.

Ο Πύργος του Οθέλλου αναστηλώθηκε μέσον του προγράμματος χρηματοδότησης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε συνεργασία με το αναπτυξιακό πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNDP) με συνολικό κόστος εργασιών επείγουσας αποκατάστασης 1,025 εκ. Ευρώ περιλαμβανομένου του σχεδιασμού και επίβλεψης. Η πρωτοβουλία της κίνησης αυτής ανήκει στην Δικοινοτική Τεχνική Επιτροπή για την Πολιτιστική κληρονομιά. Τα εγκαίνια του Πύργου έγιναν στις 2 Ιουλίου 2015. 

ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟ.

Κυπριακός Κυβερνητικός Σιδηρόδρομος.

Λειτούργησε στην Κύπρο από τον Οκτώβριο του 1905 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1951 και διέκοψε την λειτουργία του για οικονομικούς λόγους.

Την αρχική ιδέα για την δημιουργία του σιδηρόδρομου είχε συλλάβει το 1878 ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής Sir Garnet Wolseley αλλά αυτή υλοποιήθηκε το 1903 από την εταιρεία Crown Agents η οποία παρέδωσε το πρώτο τμήμα το 1905. Το δεύτερο τμήμα παραδόθηκε το 1907 και το τρίτο τμήμα το 1915.

Το συνολικό μήκος ήταν 122 χιλιόμετρα και υπήρχαν 62 σταθμοί οι οποίοι εξυπηρετούσαν την Αμμόχωστο, το Πραστειό Μεσαορίας, τα Γέναγρα, την Αγκαστίνα, το Τραχώνι Κυθρέας, τη Λευκωσία, την Κοκκινοτρεμιθιά, τη Μόρφου, το Καλό Χωριό Λεύκας και την Ευρύχου.

Συνολικά μέσω του σιδηρόδρομου μεταφέρθηκαν 7.348.643 επιβάτες και 3.199.934 τόνοι αγαθών επί πληρωμή.

Ο σιδηρόδρομος διέθετε 12 ατμομηχανές, 17 επιβατικές άμαξες και 100 βαγόνια πολλαπλής χρήσης. Εργοδοτούσε 200 άτομα.

Ο σιδηρόδρομος εξυπηρετούσε το λιμάνι της Αμμοχώστου μεταφέροντας φορτία, μετέφερε μεταλλεύματα και ορυκτά σε συνεργασία με την Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία , μετέφερε ξυλεία από το Τρόοδος στη Μόρφου και στη Μεσαορία, μετέφερε το ταχυδρομείο που έφτανε στην Αμμόχωστο από τις γειτονικές χώρες και οι σταθμοί του λειτουργούσαν και ως ταχυδρομεία, τηλεφωνικά και τηλεγραφικά γραφεία.

Ο σιδηρόδρομος έγινε μέρος της ιστορίας της Κύπρου λόγω της χρήσης του για κάποια ιστορικά γεγονότα όπως την μεταφορά του Υφυπουργού Winston Churchill το 1907, το ξήλωμα 120 υάρδων σιδηρογραμμής στα Οκτωβριανά γεγονότα το 1931,την μεταφορά συμμαχικών στρατευμάτων από το λιμάνι Αμμοχώστου προς και από το αεροδρόμιο Λευκωσίας κατά τους δυο Παγκόσμιους πολέμους και την μεταφορά Εβραίων προσφύγων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στον Καράολο το 1946 – 1949.

Λόγω του βελτιωμένου πλέον οδικού δικτύου και της ελλείψεως κέρδους ο σιδηρόδρομος τερμάτισε την λειτουργία του στις 31 Δεκεμβρίου 1951. Το τελευταίο τραίνο αναχώρησε από τον σταθμό Λευκωσίας στις 14.57 και έφτασε στην Αμμόχωστο στις 16.38.

Μετά από δημοπρασία 10 από τις 12 ατμομηχανές, οι ράγες και τμήμα του τροχαίου υλικού πωλήθηκαν στην εταιρεία Meyer Newman & Co, μια ατμομηχανή κρατήθηκε ως ενθύμιο έξω από τον σταθμό της Αμμοχώστου, ενώ βαγόνια αγοράστηκαν από ντόπιους. Ο υπόλοιπος εξοπλισμός διαμοιράστηκε σε επτά κυβερνητικά τμήματα.

Οι σταθμοί είτε κατεδαφίστηκαν είτε μετατράπηκαν σε αστυνομικούς σταθμούς και αποθήκες του Τμήματος Δημοσίων Έργων,  ενώ ο σταθμός της Μόρφου μετατράπηκε σε αποθήκη σιτηρών και στην Ευρύχου λειτουργούσε ως υγειονομικό κέντρο και δασικός κοιτώνας. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι εργοδοτήθηκαν σε κρατικές υπηρεσίες και ημικρατικούς οργανισμούς.

Τμήματα της σιδηρογραμμής έγιναν γραμμικά πάρκα ενώ μεγάλο τμήμα του αυτοκινητόδρομου Λευκωσίας – Αμμοχώστου χτίστηκε πάνω στη σιδηροδρομική γραμμή.

Κατά την τουρκική εισβολή 1974 καταστράφηκαν οι περισσότερες από τις εναπομείνασες εγκαταστάσεις.

Αμαλία Πικρίδου Λούκα

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αμμόχωστος Βασιλεύουσα".)

Μιχαήλ Κάσιαλος, ο πατέρας της Κυπριακής Ναίφ Τέχνης. (Αφιέρωμα)

 Ο Μιχαήλ Κάσιαλος γεννήθηκε στο χωριό Άσσια της επαρχίας Αμμοχώστου το 1885. Από μικρός ξεχωρίζει για το ταλέντο του στην τέχνη και παρακολουθεί ανελλιπώς την αγιογράφηση της εκκλησίας του χωριού του από τους πατέρες Κύριλλο και Νύφωνα.

Μεγαλώνοντας μαθαίνει την τέχνη του παπουτσή και ασκεί το επάγγελμα για αρκετά χρόνια ενώ παράλληλα ασχολείται με την διακόσμηση καθρεφτών και άλλων αντικειμένων και την δημιουργία πήλινων αγγείων που πωλεί σε πανηγύρια.

Το ταλέντο του στην γλυπτική τον βοηθά να δημιουργεί πιστά αντίγραφα αρχαίων ευρημάτων και να τα πωλεί ως αρχαιότητες. Σκάλιζε σε μάρμαρο η πέτρα κεφάλια Αρχαϊκά, Ρωμαϊκά και Ελληνικά. Μάλιστα ένα δημιούργημα του φιλοξενήθηκε για μικρό χρονικό διάστημα στο Κυπριακό Μουσείο.

Το 1957 στρέφεται αποκλειστικά στην ζωγραφική και το 1960 οργανώνει την πρώτη του ατομική έκθεση με εννέα απομιμήσεις, τέσσερα γλυπτά σε πέτρα δικής του εμπνεύσεως και σαράντα εικόνες ζωγραφικής, την οποία ακολουθούν πολλές άλλες σε Κύπρο και εξωτερικό. Συμμετέχει επίσης και σε ομαδικές εκθέσεις. Η έκθεση του στο Ινστιτούτο της Κοινοπολιτείας στο Λονδίνο αποσπά θετικές κριτικές από τον αγγλικό Τύπο ενώ με την  συμμετοχή του στη 2η Τριενάλε  Ναίφ Τέχνης της Μπρατισλάβα βραβεύεται με ένα από τα σημαντικότερα βραβεία που του προσφέρει πλέον διεθνή αναγνώριση.

Στη ζωγραφική του  κατάφερε να αποτυπώσει την Κυπριακή καθημερινότητα, τα ήθη και έθιμα όπως τα είδε και βίωσε ο ίδιος .

Υπέγραφε πάντα τα έργα του αλλά σπάνια τα χρονολογούσε. Τα υπέγραφε ως Μ. Μηλής Κάσιαλος ή Μ. Κκάσιαλος  ή Μ. Κάσιαλος.

Η Ναίφ τέχνη έχει ως χαρακτηριστικά της τον αντιρεαλισμό, την παραμόρφωση των μορφών ενώ δεν υπάρχει ορθή απόδοση της προοπτικής, των όγκων και των φωτοσκιάσεων. Άλλα χαρακτηριστικά είναι η έντονη διακόσμηση για την απόδοση των θεμάτων και τα λαμπερά, καθαρά χαρούμενα χρώματα.

Ο Μιχαήλ Κάσιαλος παρέμεινε αυθεντικός παρόλη την επιτυχία του και δεν αποχωρίστηκε ποτέ την κυπριακή βράκα, την πλατιά ζώστρα και το καλπάκι του.

Σύμφωνα με τον ίδιο στις 14.8.1974 τα τουρκικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Άσσια όπου ο ίδιος είχε παραμείνει μαζί με την γυναίκα του Ειρήνη. Στις 16.8.1974 οι Τούρκοι εισέβαλαν στο σπίτι του και τους απείλησαν ενώ αργότερα μια δεύτερη περίπολος εισέβαλε στο σπίτι του και τον απείλησαν ζητώντας του χρήματα. Ο ίδιος τους έδωσε όσα κρατούσε αλλά  αυτοί ζητούσαν και άλλα και επειδή δεν είχε να τους δώσει τον κτύπησαν με το υποκόπανο του όπλου στον ώμο και στα πόδια και του τα έσπασαν. Έμεινε αβοήθητος μέχρι και τις 18.8.1974. Στις 24.8.1974 τους μετέφεραν στην Πύλα και τους απέλασαν. Κατέληξαν στο Γηροκομείο Αγίου Παύλου Λάρνακας όπου του περιποιήθηκαν τα τραύματα του.

Ο Μιχαήλ Κάσιαλος απεβίωσε στις 30 Αυγούστου 1974.

Στην Αθήνα δυο από τους κορυφαίους ομότεχνους του έγραψαν για τον θάνατο του πλέκοντας του το εγκώμιο.

Ο Μιχαήλ Κάσιαλος ήταν μια μοναδική και εκλεκτή παρουσία για την καλλιτεχνική ζωή της Κύπρου, ο κρίκος που έδεσε το παρελθόν με το παρόν της τέχνης μας, ο άνθρωπος που με το έργο του πρόβαλε την πατρίδα μας στο εξωτερικό με τον καλύτερο τρόπο. 

  

 

ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΣΙΑΛΟ, ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΝΑΙΦ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

Περσεφόνη Παπαδοπούλου...η εκ Πάφου Ελληνίδα, Δ/ντρια του Αρσακείου Πατρών. Η δασκάλα, η λογοτέχνης, η επιστήμονας... Α’ ΒΡΑΒΕΙΟ Ε.Π.Ο.Κ. 2013.

                                                                 

Α. ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η Περσεφόνη Παπαδοπούλου γεννήθηκε στο χωριό Κέδαρες της επαρχίας Πάφου το 1889.

Μια γυναίκα με ανήσυχο πνεύμα και ξεχωριστή προσωπικότητα όπως την Περσεφόνη Παπαδοπούλου θα ήταν αδύνατο να ακολουθήσει τους ρυθμούς και τις συνήθειες του καιρού εκείνου όπου η θέση της γυναίκας στο χωριό περιοριζόταν στην νύμφευση σε μικρή ηλικία, την δημιουργία οικογένειας, την πλήρη ευθύνη των παιδιών και του σπιτιού της και την εργασία στους αγρούς καθώς τα χωριά της Πάφου ζούσαν κυρίως από την γεωργία και από την κτηνοτροφία. Η ζωή της οικογένειας κυλούσε μεταξύ των χωραφιών και των πέτρινων σπιτιών όπου ένα μεγάλο ποσοστό οικογενειών ζούσαν, κοιμόντουσαν, έτρωγαν σε ένα και μοναδικό δωμάτιο πολλές φορές συντροφιά με τα ζώα που ανάτρεφαν. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις οικογενειών που θεωρούνταν οι προύχοντες του χωριού το σπίτι μπορούσε να διαθέτει δυο η ακόμα και τρία δωμάτια. Οι ευκαιρίες για μόρφωση ήταν οπωσδήποτε περιορισμένες και αφορούσαν τους άρρενες της οικογένειας.

Ξεφεύγοντας από το κατεστημένο η Περσεφόνη Παπαδοπούλου καταφέρνει να μεταβεί στην πρωτεύουσα την Λευκωσία και να αποφοιτήσει τελικά από το Διδασκαλείο Λευκωσίας.

Η μετάβαση της στην Αθήνα και η αποφοίτηση της από το Αρσάκειο Διδασκαλείο Αθηνών θα μπορούσε επίσης να θεωρηθεί ένας άθλος για την Κύπρια γυναίκα του καιρού εκείνου.

Β. ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

 Επιστρέφει πλέον σαν δασκάλα στην Κύπρο και καταλήγει στα Βαρώσια. Τα Βαρώσια ήταν μια πόλη που τον καιρό εκείνο αριθμούσε γύρω στους 12.000 κατοίκους, πνιγμένη στο πράσινο με απέραντες εκτάσεις από περβόλια ανεμόμυλους στενά δρομάκια εκκλησάκια και αμμόλοφους. Μια πόλη πανέμορφη με χρυσές αμμουδιές και πεντακάθαρη θάλασσα που το απέραντο γαλάζιο της την στόλιζε σαν στεφάνι. Εκεί  διδάσκει στο Παρθεναγωγείο Βαρωσίων.

Μαζί της η Ελένη Χατζηπέτρου, επίσης Αρσακειάδα, και ιδρύτρια του Παρθεναγωγείου και η Μαρία Ανδρέου η οποία μετά τον γάμο της με τον έμπορο Παναγιώτη Ιωάννου σύμφωνα με την νομοθεσία δεν μπορούσε να συνεχίσει να ασκεί το επάγγελμα της δασκάλας και έτσι αποφάσισε να ιδρύσει το Λύκειο Ελληνίδων, βάση του προτύπου του Λυκείου Ελληνίδων Αθηνών που είχε ιδρύσει η Καλλιρόη Παρέν το 1911, και του οποίου η ανακοίνωση ίδρυσης έγινε την 30^ην Ιανουαρίου 1930.

Η Ελένη Χατζηπέτρου ίδρυσε επίσης το 1906 τον Πρώτο  Γυναικείο Φιλόπτωχο Σύλλογο όπου μαζί της πρωτοστάτησαν η Μαρία Ανδρέου και η Περσεφόνη Παπαδοπούλου.

Ο Σύλλογος ήταν ο πρόδρομος για την δημιουργία του Λυκείου Ελληνίδων και ανέπτυξε δράση στις διαμαρτυρίες των Ελλήνων της Κύπρου κατά των Άγγλων αποικιοκρατών. Χαρακτηριστική στιγμή από την δράση τους ήταν όταν το 1907 ο τότε υφυπουργός αποικιών Ουίνστον Τσώρτσιλ αποβιβάστηκε στο λιμάνι της Αμμοχώστου. Μετά την προσφώνηση του Δημάρχου και την αντιφώνηση του Τσώρτσιλ ο λαός δεν σταμάτησε να φωνάζει ‘Ζήτω η Ένωσης’ και να ακολουθεί την άμαξα που μετέφερε τον προηγούμενο. Τότε σωρεία μικρών ανθοδεσμών που είχαν κατασκευάσει οι κυρίες και δεσποινίδες της Φιλοπτώχου τυλιγμένες με κορδέλες με τα εθνικά χρώματα και την φράση ‘Ζήτω η Ένωσης’ έπεφταν πάνω στην άμαξα. Ο Φιλόπτωχος Σύλλογος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εμψύχωση του κόσμου και οι γυναίκες αυτές προσπάθησαν με κάθε τρόπο να διαλαλήσουν τον πόθο των Ελλήνων της Κύπρου για Ένωση με την Ελλάδα. Κεντρικό ρόλο στις ενέργειες του Συλλόγου έπαιζε η εκπαιδευτικός  του Παρθεναγωγείου Βαρωσίων Περσεφόνη Παπαδοπούλου.

Το 1913 - 1915 εκδίδει την φιλολογική δεκαπενθήμερη εφημερίδα των Κυριών τις ‘Εστιάδες’ που είναι ένα από τα ξεχωριστά έντυπα που κυκλοφορούσαν τον καιρό εκείνο και  είναι πλέον διευθύντρια και συντάκτης της εφημερίδας.

Αποφασίζει να συνεχίσει τις σπουδές της στα παιδαγωγικά και φιλολογία και φεύγει για την Σορβόννη. Στο Παρίσι η ζωή είναι εντελώς διαφορετική αλλά μέλημα της είναι η αποπεράτωση των σπουδών της πράγμα το οποίο επιτυγχάνει.

Επιστρέφει στην Κύπρο στο Διδασκαλείο Θηλέων της Φανερωμένης.

Η ζωή στα Βαρώσια χάρη στις πρωτοβουλίες της Περσεφόνης Παπαδοπούλου, της Μαρίας Ανδρέου και της Ελένης Χατζηπέτρου αλλάζει. Οι γυναίκες βγαίνουν από τα σπίτια και το κατεστημένο που τις ήθελε μητέρες οικοκυρές και συζύγους και αρχίζουν αναπτύσσονται πνευματικά , καλλιτεχνικά κοινωνικά και εθνικά.

Δημιουργείται το 1930 το Ωδείο όπου διδάσκονται διάφορα όργανα.

Στο Λύκειο διδάσκονται ποίηση, μπαλέτο και θέατρο. Αναλύονται αρχαίες τραγωδίες και κλασικά έργα σπουδαίων συγγραφέων. Διοργανώνονται διαλέξεις και άλλες κοινωνικές συναθροίσεις. Ο κόσμος των Βαρωσίων ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης έχει τον τρόπο να μορφωθεί.

Η Περσεφόνη Παπαδοπούλου πρωτοστατεί. Μέχρι και το 1931 σχετίζεται με το κίνημα το οποίο δρα εναντίον τους Άγγλους μέχρι που αυτοί επιτυγχάνουν την καταστολή του.

Γ. Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το 1935 αναλαμβάνει την διεύθυνση των Αρσακείων Σχολείων της Πάτρας.

Το Αρσάκειο Πατρών ιδρύθηκε από την Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία το 1891. Την 30^ην Ιανουαρίου του 1892 ημέρα της γιορτής των Τριών Ιεραρχών γίνονται τα εγκαίνια και στις 3 Φεβρουαρίου του 1892 γίνεται η έναρξη των μαθημάτων. Πρώτη διευθύντρια διορίστηκε η Ειρήνη Πρινάρη την οποία διαδέχτηκε η Ελίζα Δελενάρδου. Το 1894 την Δελενάρδου διαδέχεται η Μαρία Ξύδη η οποία παρέμεινε διευθύντρια για 41 συνεχή χρόνια και η οποία ανέβασε το Αρσάκειο Πάτρας σε πολύ ψηλά επίπεδα. Διάδοχος της Ξύδη το 1935 γίνεται η Περσεφόνη Παπαδοπούλου η οποία αναλαμβάνει τη γενική διεύθυνση των Αρσακείων Σχολών. Η Παπαδοπούλου είναι ήδη γνωστή για το πλούσιο συγγραφικό της ταλέντο και την παιδαγωγική της δράση. Φτάνει στην Πάτρα από την Κύπρο και με το χαρακτηριστικό της αδάμαστο πνεύμα φέρνει μαζί της και το ποδήλατο της. Η κλειστή κοινωνία της Πάτρας όμως την αποτρέπει να το κυκλοφορήσει γιατί θα ήταν αδιανόητο μια γυναίκα και ιδιαίτερα κάποια του δικού της βεληνεκούς να κυκλοφορεί στους δρόμους με το ποδήλατο. Ακόμα και χρόνια αργότερα όταν επιτέλους αποφάσισε να το χρησιμοποιήσει αποτελούσε πόλο συζητήσεων γιατί η πράξη της αυτή θεωρείτο εκτός των κανόνων ζωής των γυναικών της Πάτρας. Το 1937 η Περσεφόνη Παπαδοπούλου αναλαμβάνει και την διεύθυνση της νεοσύστατης Παιδαγωγικής Ακαδημίας. Η μορφή της δεσπόζει για αρκετά χρόνια στα Αρσάκεια σχολεία καθώς και στον ευρύτερο χώρο , κοινωνικό, πολιτιστικό και παιδευτικό. Το έργο της πλουσιότατο...χαρακτηριστική και η μελέτη της για το έργο του Α. Κάλβου μεταξύ 1913 και 1917.

Η Παπαδοπούλου παραμένει στην Πάτρα όπου και το 1948 πεθαίνει από φυματίωση λόγω κακών συνθηκών διαβίωσης που προκλήθηκαν από την κατοχή.

Δ. ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Περσεφόνη Παπαδοπούλου ήταν μια γυναίκα που κατόρθωσε αυτό που θα ονόμαζαν πολλές γυναίκες τον καιρό εκείνο, ακατόρθωτο. Μια γυναίκα με φεμινιστικό πνεύμα, πρωτοστάτης του φεμινισμού στην Κύπρο, μια γυναίκα με βαθιά μόρφωση, άριστη δασκάλα και επιστήμονας που άφησε πίσω της ένα αξιόλογο λογοτεχνικό έργο. Ένας αληθινά πνευματικός άνθρωπος που έσβησε έχοντας ήδη γράψει το όνομα της με χρυσά γράμματα στην ιστορία ...η Περσεφόνη Παπαδοπούλου είναι αναμφισβήτητα η μεγάλη Κυρία της Κύπρου.